Hayalimdeki Sahneler, Türkiye sinemasında kuir arzunun hangi biçimlerde görünür olabildiğine ve bu temaların sansürle nasıl karşılaştığına odaklanıyor. Belgesel, Atıf Yılmaz’ın 1985 tarihli Dul Bir Kadın ile 1987 yapımı Kadının Adı Yok filmlerini, Yavuz Özkan’ın 1992’de çektiği İki Kadın ile birlikte inceliyor. Bu üç yapımdaki kadın karakterler arasındaki ilişkiler, dönemin anlatı kalıpları ve sansür koşulları üzerinden değerlendiriliyor. Yapımların kuir temayı açıkça sahiplenen örnekler mi olduğu, yoksa konuyu çekingen ve dolaylı biçimde mi işlediği sorusu tartışılıyor. 1980’lerde kadın merkezli filmlerde yakınlık, arzu ve ilişki biçimlerinin nasıl kurulduğu da belgeselin ele aldığı başlıklar arasında yer alıyor.
