Yetersiz beslenme nedeniyle hastaneye yatırılan dört yaşındaki bir çocuğun durumu, koğuşun gündelik düzenini sessizce değiştirir. Ziyaret saatleri ve katı kurallar yüzünden ailenin yanında kalması normalde mümkün değildir, ancak başhemşire çocuğun annesini uzaklaştırmanın ona daha çok zarar vereceğini hisseder. Bu yüzden kuralları esnetir ve annenin oğlunun başucunda kalmasına izin verir. Anne bir yandan hastane düzenine, doktorların kararlarına ve kendi çaresizliğine uyum sağlamaya çalışırken, diğer yandan çocuğunun en temel ihtiyaçlarını korumaya uğraşır. Film, büyük laflar etmeden, bakım vermenin bazen ne kadar zor ve sessiz bir mücadele olduğunu anlatıyor. Küçük ayrıntılarla ilerleyen hikâye, özellikle anne ile başhemşire arasındaki güven duygusuna yaslanıyor.
